0.9 uc yalnizligi

1.

ortaokul ve lise yıllarında yaşanmış olma ihtimali düşük bir yalnızlık türü. ihtimali düşük diyorum çünkü '0.9 uç ne a.k. , git kendine 0.7 kalem al' diye düşünüyorum 0.9 uç kullanan ve kullanmış kişiler hakkında. oldukça küçük bir azınlığı oluşturuyorlar yani.
bu yalnızlığı sadece ucunuz bittiğinde hissedersiniz. yaşadım ordan biliyorum:

yağmurlu bir gündü. yeni aldığım 0.9 uçlu kalemimi gömleğimin cebine takmış, düşürme korkusuyla önüme bakarak, bir yandan da göz ucuyla gömlek cebimi keserek; yüzüme çarpan yağmur damlalarına aldırmadan ilerleyerek o ana kadar hiç hissetmediğim bir hevesle ilk derse girdim. sanki bütün gözler benim üzerimdeydi. 0.9 uçlu kalemim yokmuşçasına, sanki 0.7 uçlu kalem kullanıyormuş edasıyla mağrurca en arkadaki yerime doğru ilerledim.
artık derste uyumak, ya da not tutmadan mal mal etrafa bakınmak yoktu. çünkü 0.9 uçlu kalemim vardı. yazacak, yazacak ve daha çok yazacaktım.
ilk ders edebiyattı. malumunuz üzere en çok not tutulması gereken derslerden biridir. hoca girer girmez cebimden büyük bir hararetle 0.9 uçlu kalemimi çıkardım. dandik floresan ışığında bile göz kamaştırıyordu. hemen yazmaya koyuldum. hiç bir ayrıntıyı atlamıyor; yazıyor, yazıyordum. bundan böyle sınıfın, okulun ve türkiyenin en başarılı, en çalışkan öğrencisi ben olacak; 0.9 uçlu kalemimle öss birinciliklerine doğru emin adımlarla ilerleyecektim.
ahh... ahhh... bir şeyi hesap etmemiştim. kalemin içinde bir tane uç vardı ve uç kutumu evde unutmuştum. üç ders saati süren edebiyattan ardından o uç da bitmişti. sınıfın mini-kırtasiyelerinin (hani şu üzerinde makas, uhu, pergel taşıyan tipler var ya onlar işte) hepsine sordum, yoktu. dersi beklemeye karar verdim. tüm gücümle haykırarak o 0.9 ucu bulacaktım.
zilin ardından herkes derse girdi ve yerlerine yerleşti. tüm cesaretimi topladım ve haykırdım ' 0.9 ucu olan var mı?' cevap gelmedi. bir daha, bir daha...
kimse beni sikine bile takmamıştı. yalnızdım. kimse benim kadar yalnız olamazdı o an bu dünya üzerinde.
şimdi de yalnızım. o travmanın etkilerini hala üzerimden atamadım. memur oldum. sabah 8 akşam 5 arası çalıştığım masa başı bir işim var. iyi ki ofiste uçlu kalem yok. uçlu kalemler bana o kötü günleri hatırlatıyor. bu aralar bir '0.9 uçlu kalemleri karalama ve aşağılama kampanyası' üzerinde çalışıyorum. destek ve önerilere açığım.

   dafaiss   20.04.2012 13:40
   #2508311
 
reklamı kapat

yazdır