apaci ruhu

1.

okşanması gerekendir.

çok değil 4 yıl önce, böyle bir asi ruh taşıdığım, kimse bana bişey yapamaz diye ortalıklarda gezindiğim, hayır ya ben kendim gidebilirim diye arkadaşlarıma artistlendiğim dönemlerin birindeydi. gece saat 4 civarı, bindiğim bir taksi dolmuşla, taksimden, eskiden kaldığım çapadaki yurda doğru gidiyordum. indim taksi dolmuştan, bilenler bilir, millet caddesinden karşıya geçip çok kısa bir yol yürüyüp yurduma varıcaktım. o ana kadar herşey normaldi. saatin geç olması sebebiyle cadde bomboştu ve her gün oralarda bulunan polislerde o gece yoktu..tam karşıdan karşıya geçecekken bir mercedesin hızlı bir şekilde geldiğini görüp, geçmesini bekleyeyim dedim. ama geçmedi... bana yaklaştıkça yavaşladığını farkedince biraz tedirgin olsam da dibimde bitene kadar o kadar çok korkmamıştım. neyse sonunda tam önümde durdular. arabada iki tane 30lu yaşlarda olduklarını düşündüğüm adam vardı. soğuk soğuk terlemeye başlasamda korktuğumu çok belli etmemeye çalışıyordum. hiç onlara bakmamaya çalışarak karşıdan karşıya geçmeyi planlarken tam o sırada bir kaç araba daha geldiğini gördüm yani atılamadım caddeye, geçmelerini beklemek zorundaydım. ben arabanın olduğu yerden uzaklaşmaya çalışırken arabayı kullananın yanında oturan adam pencereyi açtı. bakar mısınız dedi birden. n'apıcağımı şaşırmış ve korkudan rengim bile solmuş haldeyken bir yandan şimdi kolumdan çekip içeri atsalar n'apabilirim ki, kimse beni duymaz, hadi birine tekme falan atsam diğeri anında tutacaktır beni ve sonra, sonrasını düşünmek bile istemedim. yani orda boş yere artistlenmem hiçbir işe yaramaycaktı. peki nasıl davranarak onları başımdan savabilirim diye düşünürken hafif "yavşak" bir edayla bırakalım biz sizi gideceğiniz yere dedi adam. cevap vermedim ve geçen arabalara hadi artık diye içimden sövmeye devam ettim. sonra baktım gitmiyorlar iyice korkmaya başladım adam bi kez daha hadi nazlanma gel de bırakalım dedi. zihnimden milyonlarca kare geçerken birden o ampul yanıverdi ve evet dedim belki işe yarar. tek kaşımı havaya kaldırıp adama dönerek, "lütfen beyefendi bari siz yapmayın bunu" diyiverdim son derece ciddi bir tavırla. evet o şeytan görünümlü adamlar bir "beyefendi" kelimesini duyduklarında, "bari siz yapmayın" şeklinde aslında siz çok efendi tiplere benziyorsunuz edasıyla verilen gazla böyle bir utandılar, büzüldüler. arabayı kullanan arkadaşına pencereyi kapamasını işaret etti, pencereyi kapayıp oradan uzaklaştılar. derin bir oh çekip yurda doğru koşarak gittim.

velhasıl kelam o gün bugündür hep aynı taktiği uyguluyorum böyle durumlarda. zavallılar kendilerini birşey zannedip insan oldukları akıllarına gelerek birden efendileşiveriyorlar. çok iyi taktik, tavsiye ederim. okşayın onların "ruhlarını". *

   dexade   27.09.2010 18:03
   #2185560
 
reklamı kapat

yazdır