can dündar in yeni kitabı. çok satanlar da hatta.
acayip sevdim okumaya değer.

can dündar'ı daha önce neden okumadım dedirten kitaptır. herkesin yolu bir kere aşktan geçmiştir ve ya hayalini yaşamıştır dokunmasa da. aşkı birde "can'ın" gözünden görün derim ben. vedalar bildiğimiz gibi değildir belki de ...

aşka veda edilemeyeceğini bilmeyen salak sözüdür. aşka değil insan aşık olunan kadın veya erkeğe veda eder. hoş aşık birinin veda işi ile uğraşması başlı başına salaklıktır. zira, o kazık girdiği yerden çıkınca, o boşluğu anasının kamı gelse dolduramaz.

gelgelelim kibirli insan evladı kendince ahkamı kesip "hayır aşkta neymiş, hormon bok püsür, irade ile insan kendini kurtarır cart curt " der ve o günden sonra hayatın nasıl berbat ve çekilmez bir rezillik olduğunu, aşkında ona anlam veren yeğane şey olduğunu görür.

bu aşamadan sonra aşka yeniden kavuşamayınca bu zavallı tipler ya ilahi aşka kafayı takıp mındar olur ya da iyilik meleği rezillere dönüşürler. yani aşk belasından kurtulmak için iyilik yaparlar aslında yoksa iyi insan olduklarından değil.

----- spoiler -----
eğer ;

o’nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla,
o hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz…
ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
o’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, o’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…


sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor,
o’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor,
mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa,



ve o, her durduğunuz yerde duruyor,
her baktığınız yerden size bakıyor,
siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa…


dünyanın en güzel yeri o’nun yaşadığı yer,
en güzel kokusu bedenindeki ter,
en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse…



hayat o’nunla güzel ve onsuz müptezelse…
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, o’nun yüzü pembeyse,
kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar…


her şiirde anlatılan o’ysa… her filmin kahramanı o…
her roman o’ndan söz ediyor, her çiçek o’nu açıyorsa…



bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor
ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,


iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa…
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa…



eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire o’nu tuşluyor,
dara düştüğünüzde kapıyı çalanın o olduğunu adınız gibi biliyorsanız…


mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona o diye atlıyor,
vitrindeki her giysiyi o’na yakıştırıyor,
konuşan birini dinlerken “keşke o anlatsa” diye iç geçiriyorsanız…



kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü…
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu…


hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsanız…



o’nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse…
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse…


gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep o’nun yüzü suyu hürmetine…



uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa…


dışarıda yer yerinden oynuyor ve “içeri”de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa,
nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız
ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız



kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa
ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim…
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa…


her gidişte ayaklarınız “geri dön” diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız,
sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla…



…o halde bugün sizin gününüz!..

“çok yaşa”yın ve de “siz de görün”üz.
----- spoiler -----