azimden sonra tevekkul

1.

........................................................."...bir kerre de azmettin mi, artık allah(c.c.)'a dayan..."
.........................................................(âl-i imrân, 159)

"- allah'a dayanmak mı? asırlarca dayandık!
düşdükse bu hüsrâna, onun nârına yandık!
yetmez mi çocukluktaki efsâneye hürmet?
dersen ki: ufuklarda bir aydınlık uyansın;
mâzîyi ateş vermeli, baştan başa yansın!
şaşkınlık olur köhne telâkkîleri ihyâ;
şeydâ-yı terakkî, koşuyor, baksana dünyâ.
elverdi masal dinlediğim bunca zamandır;
ben kanmıyorum, git de sen aptalları kandır!"

- allah'a değil, taptığın evhâma dayandın;
yandınsa eğer, hakk-ı sarîhindi ki yandın...
meflûc ederek azmini bir felc-i irâdî,
yattın, kötürümler gibi, yattın mütemâdî!
mâdem ki didinmez, edemez, uğraşamazsın;
iksîr-i bekâ içsen, emîn ol, yaşamazsın.
mevcûd ise bir hakk-ı hayat ortada, şâyed,
mutlak değil elbette, vazîfeyle mukayyed.
takyîd-i ilâhî ki: bilâ-kayd ona münkâd,
kalbinde cihanlar darabân eyliyen eb'âd.
lâ-kayd olamazdın, biraz insâfın olaydı,
duydukça bütün sîne-i hilkatten o kaydı.

"allah'a dayandım!" diye sen çıkma yataktan...
ma'nâ yı tevekkül bu mudur? hey gidi nâdan!
ecdâdını, zannetme, asırlarca uyurdu;
nerden bulacaktın o zaman eldeki yurdu?
üç kıt'ada, yer yer, kanayan izleri şâhid:
dinlenmedi birgün o büyük nesl-i mücâhid.
âlemde "tevekkül" demek olsaydı "atâlet';
mîrâs-ı diyânetle yaşar mıydı bu millet?
çoktan kürenin meş'al-i tevhîdi sönerdi;
kur'an duramaz, nezd-i ilâhîye dönerdi.

"dünya koşuyor" söz mü? berâber koşacaktın;
heyhât, bütün azmi sen arkanda bıraktın!
mâdem ki uyandın o medîd uykularından,
bir parçacık olsun, hadi, hiç yoksa, kımıldan.
ensendekiler "leş" diye çiğner seni sonra;
ba'sin de kalır ta gelecek nefha-i sûr'a!
çiğner ya, tabî'î, ne düşünsün de bıraksın?
bir parça kımıldan, diyorum, mahvolacaksın!
dünya koşuyorken yolun üstünde yatılmaz;
davranmıyacak kimse bu meydana atılmaz.
müstakbeli bul, sen de koşanlarla bir ol da.
maziyi, fakat yıkmaya kalkma bu yolda.
ahlâfa döner; korkarım, eslâfa hücumu:
mâzîsi yıkık milletin âtîsi olur mu?

ey yolcu, uyan! yoksa çıkarsın ki sabâha:
bir kupkuru çöl var; ne ışık var, ne de vâha!

mehmet akif ersoy *

   zyucel   17.11.2007 15:26 ~ 15:26
   #728470
2.

üstad'ın en çok sevdiğim şiirlerinden bir tanesidir. harika bir manası vardır.
safahat'ta 7. kitap, gölgeler bölümünde 8. sırada bulabilirsiniz.

   betyl   20.11.2008 20:45
   #1091213
3.

gazze'de şehit düşen din kardeşlerimize, allah'ın yardım etmediğini iddia edip kendilerini ispata çalışan ateistlere verilmesi gereken en önemli cevaplardan birisidir.


"dünya koşuyor" söz mü? berâber koşacaktın;
heyhât, bütün azmi sen arkanda bıraktın!
mâdem ki uyandın o medîd uykularından,
bir parçacık olsun, hadi, hiç yoksa, kımıldan.
ensendekiler "leş" diye çiğner seni sonra;
ba'sin de kalır ta gelecek nefha-i sûr'a!
çiğner ya, tabî'î, ne düşünsün de bıraksın?
bir parça kımıldan, diyorum, mahvolacaksın!
dünya koşuyorken yolun üstünde yatılmaz;
davranmıyacak kimse bu meydana atılmaz.


eksiklerimiz var, çok iyi açıklanmış şaheserde bunlar...
heyhat...

   betyl   07.01.2009 19:34 ~ 19:34
   #1152688
 
reklamı kapat

yazdır