kendinden kacamamak

1.

tam ortasindayim olmak istedigim yerin, yillarca dusunu kurdugum, umit ettigim, hatta yalniz gecelerde ettigim dualarin karsiligi olan yerin. ama amayla cumle baslamaz diyen hocama inat, ama yasadikca tukeniyor sanirsam hersey tuketim toplumunun urkek ve kalabalik yalnizliginda,

olmak istedigin yer bile oldugunda, olmak istediginkindeki gibi olmuyor. duslerdeki yer bulunduguna esit olmuyor. en cokta kendinden kacamiyor insan boyle anlarda, ne sacma dimi uzaklasmak, yalniz kalmak, nereye uzaklasabilir ki insan , nereye kacabilir ki ruhunu yaninda goturdukten sonra, toplamda beni veren islemler her zaman ayni sonucu verdikten sonra, huzuru mutlulugu kendinde oldugunu anliyor ayrica insan kacamadigi anlarda kendinden, maddesel sentetik hazlar degilmis mutlu eden insani, sevdiklerinin sesi, hic gorulmeyen yerleri gormekten daha iyi geliyor, ozluyor insan hic ozlemeyecegini dusundugu seyleri bile

kendinden kacamiyor insa binlerce mil uzakta olsa bile.

   amores perros   29.10.2007 18:22
   #698767
2.

insanın kesinlikle mahkum oldugu şeydir.yalan söylerken veye birini aldatırken bile içinden bi ses uyarır ya seni,işte odur bu.ama sen yapmaktan geri kalmazsın,daha sonra kendinle başbaşa kaldığında düşünüp üzülecegini bilsen de..
annelerin söylediği bi söz vardır ya: 'beni değil kendini kandirırsın ancak diye' işte o laf bu durum için geçerlidir. hayatta ne kendini kandırabilrsin ne de başkalarını ,sadece kandırdıgını düşünür avutursun kendini...

   hicbisee   29.10.2007 18:28
   #698776
 
reklamı kapat

yazdır