mar adentro

1.

<bkz: içimdeki deniz>

   ederlezi   24.11.2006 14:33 ~ 14:34
   #118183
2.

insanın boğazına yumruk gibi inen <bkz: alejandro amenabar> filmi.

   babamindavulu   19.02.2009 11:54 ~ 11:55
   #1204275
3.

----- spoiler -----
bir baba için en acı şey,evladının ölmesinden çok,evladın ölmeyi istemesidir.
----- spoiler -----

   babamindavulu   19.02.2009 12:23 ~ 02.03.2009 09:27
   #1204302
4.

ötanazi olmalı mıdır? olmamalı mıdır? ikileminde duran ve daha çok ötanazi yanlısı muazzam film.


----- spoiler -----
tüm film iki sahnede açıklanıyor aslında. birincisi henüz filmin başında ramon'un "bak seninle aramızda bir metre var. bir metre nedir ki? sizin için görmezden gelinebilecek bir mesafedir. oysa ki benim için ulaşılması imkansız bir hedef." dedikten sonra kameranın muazzam bir dönüşle ramon ve avukatının yatağın üzerindeki ellerini gösterir. aralarında 15 santim vardır ve ramon'un o eli tutabilme olasılığı yoktur.

diğer bir sahne ise ramon'un rosa'ya taşındığı sahnedir. arabayla köyden ayrılırken kenarda gördüğü görüntülerdir. ve bu görüntülerinden birinde küçük bir kız çocuğu koşmaktadır, annesi de kız koştuğu için ona kızar. işte ramon bu sahnede unutulmaz bir bakış atar. filmin özüdür bu sahneler.
----- spoiler -----

   what dreams never come   25.03.2009 14:27 ~ 14:31
   #1273408
5.

filmin bi yerinde, deniz kenarinda donenen ba$kahramanlardan ya$li olani denize bakarak,

'-buyuk okyanus cok tehlikelidir.' $eklinde bir cumle sarfeder. i$in tuhaf yani filmin cekildigi yer olan ispanya'nin buyuk okyanus'a degil atlas okyanusuna kiyisi vardir. ya filmi $ili sahillerinde cekdiler ya da yaran cevirileri selamliyorum.

   elaijsa   03.09.2009 22:39
   #1579203
6.

bu filmi sevenler şuna da bi bakmalı;

<bkz: le scaphandre et le papillon>

   pedesa   08.09.2009 17:08 ~ 17:09
   #1588680
7.

<bkz: ötenazi>

   papatya gibiyim beyaz ve ince   23.11.2009 09:47
   #1752308
8.

özetle, sen ne güzelsin javi..

peder - hayata mal olacak özgürlük, özgürlük değildir

ramon - özgürlüğe mal olacak hayat, hayat değildir.

en güzel sonlardan biridir sanırım. arada bi' bakılası.

   greengrass   06.03.2010 22:58
   #1971204
9.

"biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum." ramon sampedro

bunca yıl sonra filmi övmenin anlamsız olduğuna inanıyorum. bu film, insanın yaşama ve ölme hakkının toplum baskısıyla haktan çıkarılıp, mecburiyet haline dönüştürülmesinin verdiği acıyı, izleyenin iliklerinde hissettiriyor. daha önemlisi düşündürüyor. gerçek bir yaşam hikayesinden uyarlanarak film haline dönüştürülen bir yaşamın etkisi üzerinize siniyor. ramon'un dediği gibi, nasıl yaşam bir haksa, ölüm de bir haktır. ölümü düşünmüyor oluşumuz ölmeyeceğimiz anlamına gelmez. insanların asıl korktuğu ölüm değildir, zaten ölümün ne olduğunu ölenin ardında kalarak bilmek mümkün değil. işte, insanları korkutan, yüzleşemedikleri gerçektir. ölüm gerçeği.

filmde anlatılan konunun ve onurlu ölüm hakkının en iyi anlatılış biçiminde, bana göre, yönetmenin çok büyük etkisi var. filmi izleyenler bilir, çekimler hep yarım görüntüyü içerir. yarım yüzler, bedenler, eşyalar... filmi izlerken kendinizi çok kaptırdıysanız, görüntünün diğer yarısını görebilmek için ekranın yönüne doğru eğiliyorsunuz. tabi bir işe yaramıyor, o yarımlık hissi huzursuzluğu beraberinde getiriyor. filmi izlerken, ramon'un hareketsiz vücuduna ve ötanazi isteğine öyle inandım ki, yaklaşık bir saat hiç kıpırdamadığımı ayaklarımda uyuşma olunca fark ettim. ramon karakterini canlandıran bukalemun lakaplı javier bardem, ne denli büyük bir oyuncu olduğunu da böylece ispatladı. zaten filmin aldığı ödülleri listesine bakarak bunu anlamak mümkün. film ödülleri şöyle;

2005 altın küre - en iyi yabancı film
2005 bfca award - en iyi yabancı film
2005 bangkok film festival - en iyi film & en iyi aktör
2004 venice film festival- jüri büyük ödülü - gümüş aslan
2004 venice film festival - en iyi yabancı film ödülü
2004 venice film festival - en iyi erkek oyuncu ödülü
volpi cup - en iyi aktör (javier bardem)
young cinema award (en iyi uluslararası film)
2004 european film award - en iyi aktör/en iyi yönetmen
2004 nbr award - en iyi yabancı film
2004 hollywood film festival - en iyi avrupa filmi
2004 ondas-cinemania award - en iyi yönetmen
2004 sdfcs award - en iyi yabancı film

ve künye:

yönetmen: alejandro amenábar
senaryo: alejandro amenábar, mateo gil
görüntü yönetmeni: javier aguirresarobe
müzik: alejandro amenábar
kurgu: alejandro amenábar
yapım: 2004, ispanya, fransa, italya
tür: dram
süre: 125 dk.
dağıtım: chantier

oyuncular:
javier bardem (ramon sambedro)
belen rueda (julia)
lola duena (rosa)

ramon sampedro, yatalak olmasına karşın yazdığı yazılar ile edebiyat dünyasına da girmiş. 1996 yılında tüm yazıları letter from hell (cehennemden mektuplar)isimli bir kitapta yayımlandı ve ramon 1998 yılında hasretle beklediği vuslatını gerçekleştirdi.

filmde ve ramon'un hayatında dikkat çeken bir diğer husus yasaların ve hükümetin tutumudur. laik bir hükümetin, dini inbançları ve toplumsal yargıyı gözetmesi savunduğu laiklik anlayışıyla çelişmekte. ölüm gerçeğini ve ölümün bir hak olduğunun dini inançla örtüşmediğini bu yüzden ötanazinin gerçekleştirilemeyeceğini söyleyen hükümet ve mahkeme, kendine laik demeye devam etsin. evet, laiklik sözde kalıyor ve din ne kadar laik olduğunu söyleseniz de etrafınızda zırh gibi sizi sarıyor. işte, asıl gerçek budur. din, her zaman sizin isteklerinizin ve seçimlerinizin önündedir.

filmin can alıcı replikleri:

"sana ulaşmak ve dokunmak için kat edebileceğim iki adım, benim için imkansız bir yolculuk, bir fantezi, bir rüya... işte bu yüzden ölmek istiyorum."

***

"senin beni sevme şeklin, benim sana olan sevgimi değiştirmiyor."

***

julia: neden hep gülümsüyorsun ramon?
ramon: eğer kaçamıyorsan, başkalarına bağlıysan, gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun.

ve son söz ramon sampedro'nun olsun.

denize açılmak

denize açılmak, denize açılmak
derinliğin hafifliği içinde
hayaller gerçek olur.
iki ruhun birleştiği yerde
sadece tek bir dilek gerçek olur.

bir öpücük yaşamı ateşler,
şimşek ve yıldırım ile.
bedenim artık benden çıkar,
evrenin merkezine ulaşmam ile.

çocukça bir kucaklaşma
öpücüklerin en safı.
sonra geriye kalan
sadece tek bir arzu.

senin bakışların ve benimkiler,
sürekli yankılanıyor, sessizce tekrarlayarak:
derine, daha derine,
et ve kanın ötesindeki her şeye...

ama ben her zaman uyanıktım
ve her zaman ölümü diledim,
dudaklarım sonsuza dek
senin saçlarına kenetlenmiş olarak.

ramon sampedro

   jeu   05.05.2010 22:47
   #2052228
10.

''kaçamadığında ve sürekli başkalarına bağımlı olduğunda, gülerek ağlamayı öğrenirsin.''

   faten   12.12.2011 22:50
   #2461637
11.

izledikten on beş dakika sonra tekrar izlediğim ve o da bittikten bir on beş dakika sonra tekrar izleyip ramon'la tartışmaya başladığım, aslında kendi iç sesimle tartışmaya girdiğim ramon'a sen kahraman değilsin fakat sen haksız da değilsin diye haykırmak istediğim bir film olmuştur. ilk izlediğimde ramon'un son derece pasif amaçsız ve sahtekar olduğunu düşündüm. bu düşüncenin doğru olmadığına karar verip ikinci kez izlediğimde ramon'un "kendince" haklı olduğuna karar verdim son kez izlediğimde ise o'nun yerine kendimi koydum ve aslında haksız olmadığına karar verdim. fakat ramon, doğacak çocuğa ismi verilecek ve hikayesi anlatılacak bir kahraman değil benim gözümde. bir kahraman arıyorsak bu sol ayağım da bulunabilir mesela. senaryonun gerçek bir olaydan alınmasından ötürü bu kadar takıldığımı belirterek teknik detaya geçersek kalıplaşmış planların ötesine geçen bir yönetmen, gözleriyle de mükemmel oynadığını gördüğümüz bardem gerçekliği ve her satırı düşünülerek yazılmış bir senaryo.. harikulade denilebilecek bir iştir.

   ikikalasbihevesmishersey   26.01.2012 03:04 ~ 03:05
   #2477000
12.

ramon'u rosa'ya gitmek için arabaya bindirdikleri bölümde babanın boş yatağın yanına oturup öylece beklediği sahne...

   muhittin bosat   22.11.2012 21:42 ~ 21:43
   #2571408
13.

hiçbir acındırma olayı, hiçbir abartısı olmadan beni çok fena ağlatan film olmuştur..kötü zamanlarda, bünyenin zaten herşeye ağlamaya meyilli olduğu dönemlerde seyredince şiddeti daha da çok hissediliyormuş.
müzikleride çok iyiydi, sanki ramonun gözlerinin içinden geliyor gibi...

   portishead   22.11.2012 22:25
   #2571415
 
reklamı kapat

yazdır