olu bir resme bakmak

1.

bir ölünün resmine bakmak...

çocuk gözlerle objektife bakmış,tanrının lütfu çocuk.ne düşünmüş,kim bilir?ne konuşmuş o resimden önce,ne dinlemiş o resimden sonra?
resmi çeken kişi neden "gülümse" dememiş?
yoksa demiş de o mu gülümsememiş?yakıştıramamış mı bir yiğide tebessüm etmeyi?

çok mu acelen vardı,hayat mı bekliyordu?

ölüme bir resimde bakmak...

"acılarınızı kendinizden kurtarın" deseydi zamanın ötesinden seslenen bilge,duyardın kuşkusuz.sağır değildin biliyorum.ey tanrının nmeti çocuk duyardın,kuşlar şahit.
biliyorum,ülkemin tüm derelerinden topladığın mübarek sularla yıkardın gözlerindeki acıyı.duysaydın şayet.
"acıdan korkmayın,acıları incitmeyin;kutsayın!"
duysaydın...senin de mutluluğa dair cümlelerin duyulacaktı.

bir resme ölümle bakmak...

şimdi nefes almadığı bilmeyenler alay edecekler kirli saçlarınla.güneşten yanmış,benek benek olmuş yanaklarını pek çirkin bulacaklar.ah bildiğini elbette biliyorum sen çok güzeldin tanrının hayata ihsan ettiği çocuk...(estetiğin ideolojisi de var,felsefesi de!) fanilan da çok kirli olmalı.en son ne zaman yıkandın kim bilir!
"kirlenmek güzeldir"li cümlelere özenmedin biliyorum.kirli bir zamanın kenefini teizliyordun sen,elbette kirlenecektin sen de.ruhun pir u pak,amenna!

bir resme ölümle bakmak...

korkunun hengamesinde kendini unutan,unutturan bir akılsızlıkla yüz göz olurken gözlerimin gölgesine ışık düşüren ölü,ölümlü ,ölümsüz çocuk.
bir karanfile benzemeyeceksin artık.karanfil olacaksın.ölümün kadim dostluğuna el sallayan bir kırmızı karanfil.
bir resme ölü bakmamak için hayatı solan,hayatını soluyan çocuk gülüşlü bir karanfil...

   nagual   18.06.2007 17:03
   #477924
 
reklamı kapat

yazdır