yorgun savascinin siiri

1.

<bkz: ümit yaşar oğuzcan>

insan bir açmaza düşmeye görsün
başlamasın bir çöküntü yürekte
ölümdür o yerde düşündüğün
sevilmek de boştur artık sevmek de

gün ortası karanlık diz boyudur
acıdır hep geçmişten ne kalmışsa
yaşamak, o yanıtsız bir sorudur
huzur bitmiş, hayaller dağılmışsa

nefes almak yitirir anlamını
boğazına dizilirken lokmalar
bir çaresizlik sarar dört yanını
sesler uzaklaşır, söner lambalar

isyanın yüreğine sığmaz olur
hep kader gelmişse sevinç yerine
ölümün kara gölgesini bulur
şimdi bakanlar yorgun gözlerine

bir bozgun başlamıştır ki amansız
düşmüştür kalelerin birer birer
bak savaşçıların yatıyor cansız!
onlar ki hep sevdiler, hep verdiler

yitirdin neyin varsa, anla artık
tek başına kalan sensin ortada
düşlerin toz duman, umutlar kırık
dün anlamsız yarınlar paramparça

yapayalnızsın koca bir evrende
uzakta, taparcasına sevdiğin
gelmeyecek, ne kadar gel desen de
ondan böyle bir yangın yeri için

ondan böyle yıkılan bir dünyanın
altında bak tek başına kalmışsın
uzağında özlediğin bir anın
çökmüşsün, devrilmişsin, yıkılmışsın

sarmış kollarını boynuna ölüm
ne yapsan boş kurtulamazsın artık
de ki: hep yalanmış, bitiyor öyküm
bak can kuşun havalarda çığlık çığlık.

   mileydi   11.01.2008 01:30
   #811957
 
reklamı kapat

yazdır