meydan sozluk yazarlarinin siirleri

598.

senin o mum...
keza senin idi.
çıplak odanın dokunulmaz eksikliği.
göz yaşı döker,
göz dağı verir,
göz yumar...
kırmızı yanakları sadece ışıyınca var olur,
sadece yanınca ıslanır.
yalnız ışığıyla mutsuzdur...
umutsuzdur hallice...
söndüremez içindeki yangını, senin gördüğün minicik ışıktan ziyade.
tüketir kendini, yer bitirir.
geride donmuş, kalıcı göz yaşları,
geçici dokunduğun her zerre,
hala var olan bıraktığın iz,
akıbetsiz anılar...
kayboluveren cılız dumanın mahmur bakışları ardındaki kudret...
mutludur bundan ibaret;
gelmiş ve gitmiş,
olmuş ve bitmiş,
yaşayamamış ve tükenmiş...
ağlamış ağlamış, ağarmış sızlayan siyah yeri...
zira ne yeri varmış oda da aslında, ne de içinde seni...

26.o3.o9
geçmişinde ne de parlak idin değil mi mum...
loş ışığında ısıtmaya uğraştığın o yürek ne de umursamazmış.
ne sıcaklığın ne tutkun işe yaramış bu vakte dek...
bakarken daha bi hareketlenen umut dolu alevin,
aslında yaşatmıyor, yiyormuş seni...
bizzat elleriyle çaktığı her kibritle yaşatarak öldürüyormuş bedenini.
umut umut, ışık ışık, nefes nefes gidiyormuş senden...
nasılda inanmışsın sana heyecan veren her ele...
bak!
tükendin işte!
kandın en saf halinle...
şimdi ne sen var onda, ne de o sende...
yok oluşunu dakika dakika izlerken döktüğün her göz yaşı nerde?
onun kalbi kimde?
zannın cansız bedeninde...
her cümlenin sonu keşke şimdi...
keşke...
hayır dönme...
27.o3.o9

   nymqh   27.03.2009 20:38
   #1278404

başlığın devamı

 
reklamı kapat

yazdır