gugudali

gugudali
şu anda çevrimdışı
kayıt: 10.03.2007 02:41
son giriş: 8 yıl önce
son online: 8 yıl önce
son entry: 8 yıl önce
 

son yazıları

· hayat dedigin

· ya evren olmasaydi

· erkek kadin

· selam laflog

· delilik iyidir iste ispati

· kendim olmak

· delilik iyidir

· ersun yanal

· motosiklet yayayi oldurdu

· baykal in cantasi gecikince

burasi istanbul

 

burda ortada buluşmak diye birşey yok.herkes kendi dertleriyle öylesine boğuşmakta ki, en yakın arkadaşımız bize öylesine yabancı ki... istanbul'da yetişen birine mantıksız gelebilir ama anadolu'da büyüyüp istanbul'a 18'inde düşmüş birisi için maalesef öyle. insan sevemiyor bile. ya ben hayattan çok büyük bir sille yedim sevmeye korkuyorum ya da insanlar hep böyle. kime değer versen gün geliyor, satılıyorsun. öyle dersler çıkartıyorsun ki istanbul'dan; bir daha güvenmemeye, sevmemeye karar veriyorsun ve belki de hayatının aşkı olacak birisi çıkıyor karşına ve sen bu yüzden onu görmezden geliyorsun. hayat bu kadar acımasızken üstüne bir de istanbul'un hainliği eklenince çekilmez oluyor. arkadaş bulayım kendime diyorsun, memleketindeki yürekten arkadaşlığı arıyorsun,nafile. yine asılı kalıyor umutların. kimseleri bulamıyorsun, kimseye içini dökemiyorsun. sonra ne mi oluyor? odanın bir köşesine kısılıp entry yazmaya başlıyorsun işte! hiç olmazsa içindekileri dökerek bir nebze olsun huzur buluyorsun.

gece oldu mu ama o memleket özlemi öylesine vuruyor ki seni; eline kağıt kalemi aldığın gibi birşeyler yazmaya koyuluyorsun. elinden gelse her mısraya özlemini yazacaksın. her mısraya o canın kadar sevdiğin, dağlar kadar özlediğin insanları yazacaksın. elinden gelse ilk uçağa atlayıp o temiz topraklara kaçacaksın. ama olmuyor, bağlıyor istanbul seni. gözünde yaş oluyor umutların ve istanbul'a dökülüyor. yetemiyorsun hayata!
bir şiir kayıyor kaleminin ucunda:

ne senin anlayabileceğin
ne de benim anlatabileceğim,
istanbul kadar karmaşık
ve
trabzon kadar yalnız
biriyim.

kalabalıklar içinde kalmışım!
etrafımda binlerce sima
ve
ben trabzon kadar yalnızım.

içim büyüyor nedense;
garip oluyorum.
aslında,
her şeyi olan bir garibim.

kopup geldiğim,
ömür dediğim yerler
öylesine temizdi ki;
saplandığım bu batakta
gittikçe pisleşiyorum.

kanım kokuyor gibi
üstümde bet bir koku.
ta içimi saran bir melankoli
ben yuvamı özlüyorum


etiketler: istanbul gugudali

   gugudali   01.12.2007 01:24

yorumlar (0)

 

laflog

rss.xml